Antik Yunan’da Nostos, uzun bir yolculuğun ardından eve dönüşü ifade ederdi. Fakat antik anlatılarda eve dönmek, yalnızca bir kıyıya yeniden ayak basmak değildi. Yol boyunca değişen birinin, geride bıraktığı yere yeniden ulaşmasıydı.

Bu desen, Nostos’un bu kadim dönüş fikrinden ilhamla tasarlandı. Denizler, kıyılar, şehirler ve birbirine bağlanan hayatlar; uzaklara açılan yolların ve sonunda yeniden bir merkeze ulaşmanın izlerini taşır.

Uzaklıklar aşılır, manzaralar değişir, geride başka hayatlar kalır. Ve dönüş başladığında, varılan yer tanıdık olsa bile dönen artık aynı kişi değildir.