Baharın ve gençliğin simgesi olan Persephone, bereket tanrıçası Demeter’in kızıdır.

Persephone bir gün bir çiçek topladığı esnada bir nergisi gördü ve ona uzanacağı esnada yeraltı dünyasının tanrısı Hades, yer altından siyah atlarıyla birlikte gelip Persephone’yi yeraltı dünyasına götürdü.

Demeter kızını günlerce aradı ve bulamayınca yas tutmaya başladı. O yas süresinde ekinler kurudu; insanlar aç kalmaya ve kıtlık olmaya başladı. Bunun üzerine Zeus müdahale etti ve Hades, Persephone’nin gitmesine izin verdi; ama bir kural vardı: yeraltı dünyasında bir şey yiyenler artık oranın bir parçasıydı. Ve Persephone oradayken nar taneleri yemişti… Böylece bir anlaşma yapıldı.

Anlaşmaya göre Persephone, yılın bir kısmını yeryüzünde bir kısmını ise Hades’in yanında, yeraltında geçirecekti…

Persephone yeryüzüne her döndüğünde Demeter’in sevinciyle ilkbahar ve yaz gelir. Persephone yeraltına döndüğünde ise kış başlar…

Desendeki yaprakların bir kısmı göğe yükselirken, bir kısmı yüzünü toprağa çevirir. Aşağıya yönelen yapraklar, Persephone’nin yeraltındaki zamanını; yeniden yükselenler ise yeryüzüne dönüşünü ve doğanın yeniden uyanışını anlatır.

Böylece desen, Persephone’nin iki dünya arasında süren hikâyesini tekrar eden bir döngüye dönüştürür: iniş, bekleyiş ve yeniden doğuş.