“İnsan dilediği zaman kendi içinde inzivaya çekilebilir. Üstelik insan, inzivaya çekilmek için kendi içinden, kendi ruhundan daha huzurlu, daha sakin hiçbir yer bulamaz.” — Marcus Aurelius

Antik Yunan’da stoa, sütunlarla çevrili, üzeri örtülü bir geçiş ve dinlenme mekânıydı. Uzun galerileri, kemerleri ve iç avlularıyla mimarinin içinde bir açıklık; hareketin içinde bir duraklama alanı yaratırdı.

Stoa’nın fikri, zamanla taşın ötesine geçti. Stoacı düşüncede insanın dış dünyanın değişkenliğine karşı kendi içinde sükûnetini koruyabileceği bir alan vardı.

Bu desen, antik stoaların sütunlarından, kemerlerinden ve ritmik mimari düzeninden ilhamla tasarlandı. Tekrarlanan sütunlar ve birbirinin içine geçen kemerler, dış dünyanın hareketi ile insanın kendi içindeki sessizlik arasında bir eşik kuruyor.